Pełna fabuła, łącznie z zakończeniem — czytaj, jeśli nie boisz się spoilerów.
Mężczyzna w barze opowiada barmanowi historię swojego życia: dorastał jako dziewczynka o imieniu Jane, porzucona w sierocińcu w 1945 roku. Jako dorosła i wyjątkowo inteligentna kobieta została zrekrutowana przez korporację SpaceCorp do programu kosmicznego, lecz usunięto ją po bójce. Wkrótce potem Jane zakochała się w tajemniczym nieznajomym, który zniknął bez śladu, zostawiając ją w ciąży. Podczas porodu lekarze odkryli u niej obojnactwo i w wyniku powikłań zmuszeni byli chirurgicznie dokończyć jej transformację w mężczyznę. W tym samym czasie nowo narodzone dziecko zostało uprowadzone ze szpitala. Zrujnowana życiowo Jane przyjęła tożsamość Johna i zaczęła zarobkowo pisać wyznania do kobiecych czasopism.
Barman ujawnia Johnowi, że jest agentem Agencji Temporalnej. Oferuje mu szansę zemsty: zabierze go w czasie do 1963 roku, aby John mógł zabić mężczyznę, który zniszczył mu życie, pod warunkiem że po dokonaniu odwetu wstąpi do agencji. Po przeniesieniu się w czasie John przypadkowo wpada na młodą Jane i z przerażeniem uświadamia sobie, że to on sam jest owym tajemniczym kochankiem, w którym Jane się zakochała. W tym samym czasie barman przemieszcza się do 1964 roku, kradnie ich nowo narodzone dziecko i porzuca je w 1945 roku pod drzwiami sierocińca, zamykając pierwszą pętlę tożsamości – okazuje się, że Jane urodziła samą siebie.
Następnie barman próbuje udaremnić zamach Fizzle Bombera w 1970 roku, lecz w trakcie konfrontacji zostaje dotkliwie poparzony przez wybuch bomby – jest to wydarzenie z prologu filmu, po którym przeszedł rekonstrukcję twarzy i stał się człowiekiem wyglądającym jak obecny agent. Barman powraca do 1963 roku, zabiera Johna do przyszłości i wprowadza go w struktury Agencji Temporalnej pod okiem przełożonego Robertsona. John ma z czasem stać się kolejnym wcieleniem barmana, domykając cykl rekrutacji.
Na emeryturze barman osiedla się w Nowym Jorku w 1975 roku. Zgodnie z procedurą jego przenośny wehikuł czasu w kształcie futerału na skrzypce powinien ulec dezaktywacji, lecz pojawia się błąd oprogramowania. Urządzenie pozwala mu namierzyć kryjówkę Fizzle Bombera w pralni. Na miejscu odkrywa, że zamachowcem jest on sam w podeszłym wieku, cierpiący na demencję wywołaną nadmiernymi podróżami w czasie. Starszy agent przekonuje, że jego zamachy zabijają setki ludzi, aby zapobiec śmierci milionów w innych katastrofach, i błaga młodszą wersję, by go nie zabijała, bo tylko to przerwie błędne koło. Mimo to barman zabija swoje przyszłe wcielenie, nieuchronnie wkraczając na ścieżkę szaleństwa, która w przyszłości uczyni go Terrorystą Skwierczącym. Jane, John, Barman i Fizzle Bomber okazują się tą samą osobą zapętloną w nieskończonym paradoksie predestynacji.