PPan Młody
Postać centralna Młody krakowski poeta i inteligent, który żeni się z wiejską dziewczyną pod wpływem młodopolskiej fascynacji folklorem i naturą. Uroczystość przeżywa w stanie poetyckiego uniesienia, zachwycając się barwnością wiejskiego obyczaju i urodą żony, co ukrywa jego powierzchowne rozumienie chłopskiego losu. Pomimo deklarowanego bratania się ze stanem włościańskim, nie potrafi nawiązać autentycznego dialogu ze społecznością wsi poza sferą estetyczną. Podczas nocy weselnej zostaje skonfrontowany z widmami i oczekiwaniem na zryw narodowy, lecz ostatecznie okazuje się bezsilny i bierny. W finale, otumaniony transową muzyką i chocholim tańcem, zapada wraz z innymi biesiadnikami w letargiczny sen.
Młoda, piękna dziewczyna z podkrakowskich Bronowic, świeżo poślubiona krakowskiemu poecie. Cechuje ją szczerość, prostolinijność oraz silne przywiązanie do tradycji i wiejskich realiów, przez co patrzy trzeźwo na egzaltację swojego męża. Nie ulega naiwnej poezji partnera, przypominając mu o codziennych trudach życia i twardych zasadach rządzących światem. Choć cieszy się własnym ślubem, przeczuwa kruchość porozumienia między panami a włościanami. Wraz z nadejściem świtu poddaje się wraz z resztą weselników hipnotycznemu urokowi Chochoła, tracąc wolę działania.
Inteligent i malarz, który wiele lat wcześniej ożenił się z chłopką i na stałe osiadł w Bronowicach, stanowiąc most między dwoma stanami. Cieszy się autorytetem zarówno wśród artystów, jak i miejscowych chłopów, zachowując wiarę w drzemiącą w ludzie potęgę. W kulminacyjnym momencie nocy staje twarzą w twarz ze zjawą Wernyhory, od którego otrzymuje Złoty Róg wzywający do ogólnonarodowego powstania. Przytłoczony powagą misji oraz zmęczeniem i alkoholem, przekazuje bezcenny artefakt młodemu Jaśkowi, zapominając w malignie o bożym nakazie. Rano nie pamięta szczegółów misji, a jego błąd przypieczętowuje klęskę zrywu i pogrąża biesiadników w transie.
GGospodyni
Postać wspierająca Siostra Panny Młodej i żona Gospodarza, która z powodzeniem prowadzi dom i dba o porządek wesela. Jest kobietą stateczną, rozważną i twardo stąpającą po ziemi, stanowiącą opokę dla swojego podatnego na emocje męża. Z rezerwą obserwuje artystyczne zapędy inteligencji, koncentrując się na bezpieczeństwie i spójności rodziny oraz gospodarstwa. Gdy Gospodarz otrzymuje złoty róg i złotą podkowę, chowa tę ostatnią do skrzyni na szczęście, zatrzymując symboliczny dar dla siebie. Ostatecznie, podobnie jak reszta zgromadzonych, ulega obezwładniającemu marazmowi nocy.
Dekadencki literat z Krakowa, poszukujący w życiu i sztuce wielkich uniesień oraz zapomnienia o pustce egzystencji. Flirtuje z wiejskimi dziewczętami, traktując ich prostotę jako lekarstwo na własną apatię i kryzys twórczy. W malignie weselnej nocy nawiedza go Rycerz Czarny – uosobienie dawnej chwały oręża i siły, której twórca nie potrafi w sobie odnaleźć. Prześladowany świadomością własnej bezpłodności duchowej, ucieka w pozę i marzenia o wielkim czynie, do którego nie jest zdolny. Rankiem, zamiast wezwać naród do walki, biernie kołysze się w chocholim korowodzie.
DDziennikarz
Postać wspierająca Krakowski publicysta i redaktor konserwatywnego pisma, znużony polityką i odpowiedzialnością za stan umysłów społeczeństwa. Przybywa na wieś, by uciec od wielkich spraw narodu, traktując włościan z protekcjonalną wyższością i dystansem. Jego wewnętrzny kryzys sumienia materializuje się w zjawie Stańczyka, który obnaża jego bierność, nihilizm i usypianie narodowego ducha. Otrzymuje od błazna Kaduceusz jako symbol politycznego przywództwa, lecz traktuje go jako brzemię i nie podejmuje żadnego czynu. W finale poddaje się bezwolnie letargowi panującemu w bronowickiej izbie.
Wpływowy, butny i pewny siebie bronowicki gospodarz, reprezentujący siłę, porywczość oraz godność chłopstwa. Pragnie odgrywać ważną rolę w sprawach politycznych kraju i otwarcie wypytuje panów o sytuację na świecie, dając wyraz swojemu rozczarowaniu ich bezczynnością. Gdy nadchodzi wezwanie do powstania, natychmiast organizuje chłopów, uzbraja ich w kosy i mobilizuje do walki. Jest gotów do czynu zbrojnego, lecz brak przywództwa ze strony inteligencji gasi jego zapał. Zrozpaczony bezwładem zgromadzonych w chacie panów, ulega hipnotyzującemu wpływowi Chochoła.
JJasiek
Postać wspierająca Młody chłopak z Bronowic, parobek i drużba weselny, pełen młodzieńczej próżności, wigoru i zamiłowania do paradnego stroju. Zostaje obdarzony przez Gospodarza bezgranicznym zaufaniem i otrzymuje zadanie zwołania powstania za pomocą Złotego Rogu. W pogoni za czapką z pawimi piórami, która spada mu z głowy na wietrze, gubi powierzony mu święty instrument. Wraca do chaty ze sznurem w dłoni, gdzie zastaje zgromadzonych gości skamieniałych w letargu. Na rozkaz Chochoła podejmuje daremną próbę obudzenia weselników, po czym z rozpaczą patrzy na ich taniec bierności.
RRachela
Postać wspierająca Młoda, wrażliwa córka miejscowego karczmarza Żyda, zafascynowana sztuką, modernizmem i romantyczną aurą poezji. Wprowadza do bronowickiej chaty nastrój tajemnicy i metafizycznego niepokoju, stając się katalizatorem niezwykłych wydarzeń. To ona w poetyckim zachwycie rzuca pomysł zaproszenia na wesele Chochoła – okrycia ze słomy chroniącego krzak róży przed chłodem. Jej pragnienie dotknięcia magii i niezwykłości sprowadza na uroczystość korowód zjaw i widm. Nad ranem bezradnie przygląda się skutkom wywołanego przez siebie mistycznego transu.
Tajemnicza zjawa uformowana ze słomianego chochoła okrywającego krzew róży, przyzwana lekkomyślnie przez weselników. Pojawia się w izbie o północy, stając się przewodnikiem i ucieleśnieniem duchowego snu, niemocy oraz zaprzepaszczonych nadziei narodu. To za jego sprawą biesiadnicy zostają skonfrontowani z ukrytymi lękami i historycznymi wyrzutami sumienia. W finale przejmuje całkowitą kontrolę nad zebranymi, grając na patykach monotonną, hipnotyzującą melodię. Prowadzi otępiałe postaci w transowy, chocholi taniec, pieczętując ich bezwład i niemożność zerwania kajdan.
WWernyhora
Postać wspierająca Mityczny kozacki wieszcz, który przybywa na wesele na ognistym rumaku jako zwiastun odrodzenia ojczyzny i wolności. Wybiera Gospodarza na przywódcę narodowego zrywu i przekazuje mu Złoty Róg, którego dźwięk ma poderwać cały naród do walki. Jego pojawienie się stanowi punkt kulminacyjny mistycznych wydarzeń nocy, niosąc obietnicę zgody społecznej i orężnego czynu. Ostrzega przed utratą daru, który jest gwarantem zwycięstwa i duchowej przemiany. Po zniknięciu pozostawia po sobie zgubioną podkowę oraz rozkaz, którego zmarnowanie prowadzi do tragedii marazmu.
SStańczyk
Postać epizodyczna Historyczny błazen ostatnich Jagiellonów, pojawiający się jako widmo dręczące sumienie zblazowanego Dziennikarza. Symbolizuje głęboką mądrość polityczną, troskę o losy upadającej Rzeczypospolitej oraz ból wynikający z bierności współczesnych elit. Bezlitośnie obnaża fałsz i konformizm rozmówcy, zarzucając mu trucie serc narodu pesymizmem i apatią. Wręcza Dziennikarzowi Kaduceusz – błazeńską laskę, nakazując mu 'mącić narodową kadź'. Znika w mroku, pozostawiając inteligenta z ciężarem duchowej kompromitacji.