Przewodnik prastarego, ludowego obrzędu Dziadów odbywającego się w cmentarnej kaplicy. Jako wiejski mędrzec i kapłan ceremonii posiada moc pośredniczenia między światem żywych a zaświatami, przywołując kolejno czyśćcowe dusze i badając ich pośmiertne potrzeby. Oferuje zjawom jałmużnę w postaci jadła, napoju oraz modlitwy, a w zamian wysłuchuje ich pouczeń moralnych. Jego autorytet i rytualne zaklęcia zawodzą dopiero w obliczu milczącego Widma młodzieńca, którego nie potrafi odprawić. Ostatecznie nakazuje wyprowadzić z kaplicy Pasterkę, za którą bezgłośnie podąża tajemnicza mara, kończąc obrzęd poczuciem niepokoju i niespełnienia.
GGustaw (Pustelnik / Upiór)
Postać główna Tragiczny kochanek i romantyczny buntownik, będący ucieleśnieniem bohatera werterowskiego. Po doznaniu miłosnego zawodu i poślubieniu ukochanej przez bogatego rywala popadł w obłęd i odebrał sobie życie, stając się upiorem skazanym na wieczne powtarzanie mąk ziemskiej egzystencji. Przybywa w nocy do chaty unickiego Księdza, swojego dawnego nauczyciela, gdzie w trzech godzinach – miłości, rozpaczy i przestrogi – dokonuje przejmującego rozrachunku ze swoim życiem. Przebija się sztyletem, lecz nie ginie, udowadniając swój pozaziemski, upiorny status. W finale domaga się przywrócenia obrzędu Dziadów, stając się tożsamy z milczącym Widmem śledzącym Pasterkę w kaplicy.
KKsiądz
Postać wspierająca Proboszcz greckokatolicki (unicki), ojciec dzieci i dawny mentor Gustawa, uosabiający racjonalizm, chrześcijańską pobożność oraz oświeceniowy ład. Prowadzi spokojne, ułożone życie na plebanii, potępiając pogańskie zabobony i ludowy rytuał Dziadów jako niezgodne z nauką Kościoła. Gdy w Zaduszki nawiedza go Pustelnik, Ksiądz początkowo bierze go za obłąkanego wędrowca lub żebraka, oferując mu strawę, dach nad głową i duchowe pocieszenie. W toku gwałtownego dialogu zostaje jednak zmuszony do skonfrontowania swoich racjonalnych przekonań z metafizycznym cierpieniem i szaleństwem przybysza. Kończy spotkanie wstrząśnięty i bezradny wobec tajemnicy zaświatów oraz tragizmu losu swojego wychowanka.
SStarzec
Postać wspierająca Najstarszy z zebranych w kaplicy wieśniaków, pełniący funkcję zaufanego pomocnika Guślarza oraz przewodnika chóru. Skrupulatnie wykonuje polecenia mistrza ceremonii, dbając o zaryglowanie drzwi, zasłonięcie okien całunami i gaszenie świec. Przewodzi śpiewom gromady, powtarzając wersety zaklęć i formułując przestrogi moralne. Gdy w kaplicy pojawia się nieme Widmo młodzieńca, Starzec bezskutecznie próbuje je odegnać, a ostatecznie asystuje przy wyprowadzaniu Pasterki w żałobie. Reprezentuje zbiorową pamięć i posłuszeństwo wobec pradawnej tradycji przodków.
WWidmo Złego Pana
Antagonista Duch zmarłego przed trzema laty dziedzica wioski, zaliczany do kategorii duchów ciężkich, cierpiący męki wiecznego głodu i pragnienia. Za życia był bezwzględnym, nieludzkim tyranem, który skazał chłopa na śmierć chłostą za zerwanie kilku jabłek oraz wygnał w mroźną noc ubogą wdowę z dzieckiem, doprowadzając do ich zamarznięcia. Zjawia się pod oknem kaplicy, otoczony przez drapieżne Chór Ptaków Nocnych – dawne ofiary, które szarpią każde rzucone mu ziarno i pożywienie. Świadomy swego potępienia wyznaje, że kto nie był człowiekiem ni razu, temu człowiek nic nie pomoże. Znika w ciemnościach, skazany na niekończącą się tułaczkę i nieustanną udrękę bez nadziei na zbawienie.
DDziewczyna (Zosia)
Postać epizodyczna Duch pośredni, pojawiający się pod postacią pięknej, uśmiechniętej pasterki z barankiem i motylkiem. Za życia ziemskiego była urodziwą dziewczyną, która drwiła ze starań zakochanych w niej młodzieńców i żyła w świecie naiwnych mrzówek, nie znając prawdziwej troski ani odwzajemnionej miłości. Po przedwczesnej śmierci w wieku dziewiętnastu lat została ukarana zawieszeniem między niebem a ziemią, miotana wiatrem i niezdolna do dotknięcia gruntu. Błaga zgromadzonych w kaplicy młodzieńców o przyciągnięcie jej ku ziemi, by mogła poczuć realny ciężar ludzkiego losu. Guślarz przepowiada jej, że po dwóch latach czyśćcowej pokuty jej dusza wreszcie przekroczy bramy niebios.
DDuchy Dzieci (Józio i Rózia)
Postać epizodyczna Duchy lekkie, objawiające się Guślarzowi i zebranemu ludowi pod postacią świetlistych aniołków ze złocistymi skrzydłami. Zmarły we wczesnym dzieciństwie, pędząc żywot pełen beztroski, zabawek, pieszczot matki i nieustannych słodyczy. Z powodu całkowitego braku cierpienia i goryczy na ziemi ich dusze nie mogą dostąpić pełni zbawienia i wejść do nieba. Zwracają się do zgromadzonych w kaplicy z prośbą o dwa ziarnka gorczycy, które stają się symbolicznym ekwiwalentem ziemskiego bólu. Otrzymawszy dar od wieśniaków, dziękują modlitwą i odlatują, pozostawiając naukę, że bez zaznania cierpienia nikt nie może wejść do Królestwa Bożego.
PPasterka (Dziewica w żałobie)
Postać epizodyczna Młoda wieśniaczka obecna w cmentarnej kaplicy, siedząca w milczeniu na nagrobku w stroju żałobnym, mimo że jej mąż i krewni cieszą się zdrowiem. To do niej bezpośrednio zwraca się nieme Widmo młodzieńca, wpatrując się w nią z bezgranicznym smutkiem i wskazując zakrwawione serce. Kobieta nie odpowiada na pytania Guślarza, lecz tajemniczo się uśmiecha, zdradzając emocjonalną więź z pojawiającym się upiorem. Gdy Guślarz nakazuje wyprowadzić ją na zewnątrz kaplicy, Widmo natychmiast rusza w ślad za nią krok w krok. Jej postać łączy misterium zmarłych z ziemską przeszłością nieszczęśliwej miłości Gustawa.